به گزارش انعکاس بناب به نقل از اناج، زمانی نه چندان دور کلمه مقدس مادر آنقدر پر معنی و گویا بود که وقتی بر زبان جاری می شد و به محض شنیدن نام آسمانی مادر، تمامی ایثار گریها و ازخود گذشتگی های بی مثالش که در هیچ موجود دیگری نمی توان یافت، همچون پرده سینما در مقابل دیدگان به نمایش در می آمد. حمل نه ماهه طفل در شکم، که خارج از توان هر انسانی، جز مادر است ، تزریق دو ساله شیره جان به کودک ،تر و خشک کردن مثال زدنی ،بیدار بودن در کنار گهواره از سحر تا شام و از شب تاصبحدم ،آموزش گام به گام راه رفتن ،آموزش سخن گفتن که تمامی این کارها همیشه با لبخند مادرانه و توام با عشقی پاک بود ه است که شاعر گوشه ای از این همه فداکاری را در شعر مادر (گویند مرا چو زا د مادر ،پستان به دهان گرفتن آموخت ،شبها در گاهواره من، بیدار نشست و خفتن آموخت …) بیان می کند.و اینها همه در کنار مسئولیت های خطیر دیگر مادری مثل: همسر بودن به معنای واقعی کلمه و دوست و رفیق و همدم دائمی،مدیر لایق منزل در اداره امور پخت و پز نظافت و…، فرزند برای پدر و مادر خود و پدر و مادرهمسر بودن ،همسایه ای خوب ،خواهری مهربان مشاوری خوب برای اقوام و… از دیگر مسئولیتهای این موجود آسمانی بود …و بدین سان یگانه کوکب پهنه آسمان هستی یعنی مادر تقدس یافت.

مادر در چند دهه پیش بدون آنکه از تحصیلات بالایی برخوردار باشد چنان اصول بارداری و زایمان ،نگهداری و تربیت و تمام مراحل رشد و به کمال رسیدن جگر گوشه اش را با دقت و وسواس بالایی می گذرانید که گویا در برترین دانشگاههای جهان و با برترین نمرات ،تمامی دروس این دانشگاه را پاس کرده است و عالیترین مدارج دانشگاهی را احراز نموده و اینک واحد های عملی را نیز با موفقیت سپری می نماید و چه بسیار موفق عمل می کرد و چه پرثمر بود این واحد های عملی …

هرچه از کار و ایثار و تلاش مادر در مورد فرزند پروری بگوییم هرگز نمی توانیم گوشه ای از این فداکاری را به رشته تحریر در آوریم و هرگز هیچ قلمی را یارای به تحریر کشیدن این همه جانفشانی نیست و زبان از بیان آن عاجز است وتنها در یک کلام می توان آن را خلاصه نمود که این کلام حق است: ( بهشت زیر پای مادران است ) و براستی مقام مادر حتی برتر و بالاتر از بهشت است ….

اما به نظر می رسد طی یک فرایندی مادران از زیرباراین مسئولیت شانه خالی می کنند. البته قبل از آغاز کلام باید اشاره کنم، همانگونه که ذکر شد ، نگهداری نه ماهه کودک در شکم مادر، کاری است بسیار مشکل و قابل تحسین. اما این بخشی از مسئولیت مادرانه می باشد و مراحل بعد از زایمان دشوارتر از این دوران می باشد …

 متاسفانه اکنون مادران دوران باردار ی و حتی زمان زایمان را نیز خود تعیین می کنند و حتی نحوه وضع حمل نیز با انتخاب مادر صورت می گیرد و بعد از آن نیز تازه انتخاب آغاز می گردد.

 ابتدا باید مادر مطمئن شود که دوران شیر دهی آسیبی به اندام وی نخواهد زد بعد تصمیم به شیر دهی نماید، غافل از اینکه شیر مادر تنها برای رشد نیست بلکه نوعی واکسینه کردن کودک در مقابل بیماریهای جسمی و نیز برقراری ارتباط در هنگام شیر دادن نوعی واکسینه در مقابل مسائل روانشناختی است که پیشنهاد می نمایم جهت اطمینان از این گفتار به کتب مرجع در این زمینه مراجعه گردد . تعویض پوشاک نیز با بالا رفتن میزان جذب پوشک ها رو به افزایش بوده و مادران می توانند تا ۲۴ ساعت از تعویض پوشک کودک راحت باشند( برای اثبات اثرات منفی تعویض دیر هنگام پوشک نیز می توان با متخصصین امر و یا به کتابهای تخصصی که در این زمینه چاپ شده است مراجعه کرد) ، بیدار باش های شبانه نیز جای خود را با پست نگهبانی پدر تعویض نموده و مادر لطمه ای به استراحت شبانه اش نمی زند و در این میان بلافاصله بعد از سپری شدن استراحت چند روزه مادر هرگاه قرار باشد در مراسمی شرکت نماید دریغ نخواهد کرد و کودک را به دایه هایی که امروزه فراوانند می سپارد ، و اگر مادر شاغل باشد در ماههای اول تولد ، کودک را به مهد ها می سپارد تا خود، در محل کار حاضر شوند و به اصطلاح از پرستیژکارمند بودن بهره مند گردد و این فرصت طلایی را از دست ندهد . آداب راه رفتن و سخن گفتن هم که بر عهده مراکز نگهداری از کودکان است و…

بگذارید بدین صورت ادامه دهم و مثالهایی زنده را بیاورم شایدمسئله، به خوبی، آشکار گردد :

مادری که بدون در نظر گرفتن عواقب بسیار وخیم زایمان به صورت غیر طبیعی، سزارین را تنها به دلیل اینکه متحمل درد نشود و یا شکل اندام خود را از دست ندهد تن به این زایمان می دهد …

مادری که برای اطمینان از دختر یا پسر بودن و دلایل واهی دیگر، بارها و بارها در معرض انواع آزمایشات و پرتوها که سونوگرافی دیگر مثل نقل و نبات است قرار می گیرد….

مادری که به خاطر به هم نخوردن تناسب اندام از شیر دادن به فرزند خود داری می کند و او را با انواع شیر خشک بزرگ می کند ….

مادرکارمندی که قانونا شش ماه فرصت دارد تا از مرخصی زایمان استفاده نماید،اما هنوز سه ماه تکمیل نشده بخاطر اینکه فرصت شغلی و یا پست خود را از دست ندهد مرخصی خود را نیمه رها کرده و درمحل کار خود حاضر می شود …

مادری که فرزند بیمار ۱ ساله اش را به عمه و یا خاله می سپارد و خود در اردویی که به صورت تور برگزار شده و از قبل برنامه ریزی شده شرکت می نماید تا این فرصت را ازدست ندهد !!!

مادرانی که کودکان (دختر) شش تا هشت ساله خود را به مربیان مرد می سپارند تا در مسابقات ورزشی که به فاصله ۱۲۰۰ کیلومتری از شهر خود برگزار می شود شرکت نمایند و یک هفته را دور از خانواده و در کنار مردان غریبه سپری نمایند!

مادری که به دلیل از دست ندادن فرصت خرید، کودک ۴ ماهه را در داخل اتومبیل قرار می دهد و ساعت ها جهت یافتن کالای مورد نیاز در خیابان پرسه می زند !

اینها که گفتم تنها و تنها گوشه ای از اقدامات نامادرانه مادران امروزی است که بسیار عادی جلوه می نماید و اینکه سزارین ،پرتوهای پزشکی ،استفاده از شیر خشک ،دوری مادر در ماههای اول زندگی از کودک ،تنها گذاشتن کودک در ماشین و هزاران از این گونه موارد، عواقب بسیار بدی بدنبال داشته وهرگز قابل جبران نیست و نیاز به بحث های کارشناسی دارد که از حوصله این نوشتار خارج است….

البته یقین دارم که این مطالب با نقد های تند مردم بخصوص خانم ها روبرو خواهد شد چرا که مطالب ذکر شده در جامعه به صورت عادی و روتین در آمده و شاید زیاد مفهوم نباشد اما چه خوب خواهد بود اگر یکبار هم این مطالب پیش مادران دهه های گذشته خوانده شود .

با این مختصر توضیحات از این گونه اجرای مسئولیت مادرانه، با علم بر اینکه هنوز هم نقش مادری نقشی بس سنگین است اما آیا می توان گفت بهشت زیر پای مادران است؟

نویسنده : جواد باقری-کارشناس آسیب های اجتماعی