به گزارش انعکاس بناب، پیروزی انقلابی مردمی، که در سال ۵۷ به رهبری حضرت روح … اتفاق می افتد، ایدئولوژی را با خود به همراه دارد که به دنبال استقلال درونی، درپی دفاع از محرومین، استکبارستیزی و نفی وابستگی خارجی و  … است. کشوری که در طول حکومت رژیمی وابسته (طاغوت)، به کشوری مستعمره و کاملا مطیع تبدیل می شود، با انقلابی رو به رو می گردد که یکی از ثمرات بزرگ آن قطع ارتباط با کشوری است که خود را کدخدای جهان می داند.

“بدبینی هوشمندانه ای” از ابتدای انقلاب هم در تفکرات رهبر کبیر انقلاب امام  خمینی (ره) و هم بعد از ایشان در تفکرات رهبر انقلاب امام خامنه ای (مدظله العالی)، نسبت به غرب مشهود است. در مقابل جریانی معدود از همان ابتدا وجود دارند که نسبت به خاصیت بدعهدی و خوی استکباری کدخدا “خوش بینی ساده لوحانه ای” از خود نشان می دهند.

تقابل “بدبینی هوشمندانه” و “خوش بینی ساده لوحانه” نسبت به اتِم مستکبرین جهان، در طول این ۳۷ سال همواره با شکست جریان خوش بین، روبه رو بوده است. شکست هایی که بدون هزینه برای کشور نبوده اند و “خسارت محض” هایی را به همراه داشته اند.

جریان خوشبین از همان ابتدای زعامت خمینی کبیر، به هر نحوی از طرق مختلف به دنبال ارتباط مجدد با آمریکا بود و تلاش هایی در این زمینه صورت گرفت، هم طرف غربی مایل است این اتفاق بیافتد و هم عده ای در داخل، اما در مقابل این تفکرات، تفکر انقلابی ای است که اشراف کامل بر سیرت شیطانی طرف مقابل دارد و با مخالفت ارتباط مجدد، با تکیه بر درون به پیش می رود.

منازعات گفتمانی- ایدئولوژیک، جمهوری اسلامی ایران و آمریکا همچنان ادامه می یابد و آمریکا در طول این سالها از هیچ ابزاری صرف نظر نمی کند تا جمهوری اسلامی را به خیال خود از پای در آورد ولی تدابیر هوشمندانه رهبر انقلاب و پشتیبانی مردم انقلابی، اقدامات فوق را خنثی می کند.

قضایا تا جایی پیش می رود که مذاکرات اخیر در زمینه هسته ای با آمریکا شروع می شود. علی رغم روشنگری های رهبر انقلاب، “مسئله، مسئله هسته ای که نیست.”  “هسته ای بهانه است.” نظام نرمشی مقطعی در پیش می گیرد نرمشی که نظام اسلامی در این برهه از خود نشان می دهد(نرمش قهرمانانه) با خطوط قرمزی همراه است و “بدبینی هوشمندانه ای” را داراست.

حاصل ۱۲ سال مذاکرات طولانی و طاقت فرسا، حاصلیست به نام “برجام”

برجام تعهداتی را برای هر دو طرف در پی دارد که باید اجرایی شوند، در روند اجرایی این تعهدات با دو رفتار متفاوت از طرفین مواجه می شویم : ایران با اجرای تعهداتش در مقابل بدعهدی آمریکا مواجه می شود، بد عهدی که روز به روز به منصه ظهور می رسد و مردمی که وعده های متاثر از آن را نه تنها لمس نکرده اند بلکه با وضعیت روز به روز نامناسب رو به رو می شوند.

در فضای پسا برجام، عدم پایبندی غرب به تعهداتش نشان می دهد که رهبر انقلاب از همان ابتدای راه، فرجام این کار را با درایت تمام به خوبی پیش بینی کرده بودند، “البتّه بنده همچنان که گفتم خوشبین نیستم؛ من فکر نمیکنم [از] این مذاکرات آن نتیجه‌ای را که ملّت ایران انتظار دارد، به‌دست بیاید، لکن تجربه‌ای است و پشتوانه‌ی تجربی ملّت ایران را افزایش خواهد داد و تقویت خواهد کرد؛ ایرادی ندارد امّا لازم است ملّت بیدار باشد. ما از مسئولین خودمان که دارند در جبهه‌ی دیپلماسی فعّالیّت میکنند، کار میکنند، قرص و محکم حمایت میکنیم، امّا ملّت باید بیدار باشد، بداند چه اتّفاقی دارد می‌افتد [تا] بعضی از تبلیغاتچی‌های مواجب‌بگیر دشمن و بعضی از تبلیغاتچی‌های بی‌مزدومواجب – از روی ساده‌لوحی – نتوانند افکار عمومی را گمراه کنند.” ۱۳۹۲/۰۸/۱۲

وضعیت فعلی یک امر را اثبات می کند و آن اینکه در بین منازعه “بدبینی هوشمندانه” و “خوش بینی ساده لوحانه” همچنان پیروز میدان جریان بدبین هوشمند است.

حال مسئله ای که به انتظار آن هستیم این است که با وجود خاصیت بدعهدی و خوی استکباری و تحمیل “خسارت محض هایی” به کشور، این خوش بینی تا به کی ادامه خواهد داشت ؟؟

امیر خطائی بناب

انتهای پیام/ش