تاکنون کارشناسان زیادی از واردات بی‌رویه در حوزه‌های مختلف انتقاد کرده‌ و این امر را عامل اصلی عدم رشد واحدهای تولیدی در بخش‌های مختلف برشمرده‌ بودند لکن علت اصرار دولت‌مردان بر ادامه‌ی سیاست‌های وارداتی برای همگان مبهم باقی مانده بود تا اینکه سخنگوی دولت یازدهم طی اظهار نظری جالب گفت: «واردات به مراتب برای ما ارزان‌تر تمام می شود»

رئیس سازمان برنامه و بودجه در ادامه سخنان خود واردات گندم را با صرفه‌تر دانست اما برای اینکه مِنتی هم بر سر کشاورزان گذاشته باشد، عنوان کرد: «ما هیچ وقت راضی نمی شویم کالای راهبردی گندم را از طریق واردات تأمین کنیم و ما حاضریم این کالا را به صورت گران‌تر ولی از کشاورزان بخریم؛  انتظار داریم کشاورزان عزیز ما را درک کنند و ان‌شاءالله تمام مطالبات آنها را ظرف یکی، دو ماه آینده پرداخت خواهیم کرد.»

این تقریرات نوبخت درست زمانی در رسانه‌ها منتشر می‌شود که دولت‌مردان مدام از اقتصاد مقاومتی سخن به میان آورده‌‌اند و در اظهارات خود از لزوم تکیه بر توانایی‌های داخلی سخن گفته‌اند، اما اینکه خودکفایی بهتر است یا واردات، سوالی است که پاسخ آن برای مسئولان کابینه یازدم روشن نشده است.

فارغ از اینکه معاون رئیس جمهور با تفسیر کدام مبنا واردات گندم یا از تولید آن ارزان‌تر می‌داند، باید از نوبخت پرسید آیا هنگام خرید گندم از سایر کشورها نیز، دولت پول آن را بعد از چندین ماه می‌پردازد و یا اینکه در قبال فروش نفت، گندم به کشور می‌آورد تا از این طریق بگوید نفت فروختیم و این از عواید برجام است!

چنین سیاست‌هایی برای اولین‌بار نیست که در افکار مسئولان عالی رتبه دولت یازدهم مشاهده می‌شود و قطعا آخرین‌بار هم نخواهد بود؛ وقتی مسئولی توان دانشجویان ایرانی را در ساخت آبگوشت بزباش خلاصه می‌کند و وزیر ورزش توان ورزشکاران ایرانی در حد فعلی می‌داند؛ دور از انتظار نیز سخنگوی دولت نیز بر توانایی‌های داخلی چشم ببندد و واردات را بهتر از تولید قلمداد نماید.

واردات زمانی بهتر خواهد بود که کشاورزان داخلی با عدم گندم‌کاری بیکار نشوند و بر آمار عدم اشتغال در سطح کشور افزوده نشود، آیا تبعات بیکاری و آسیب‌های ناشی از آن برای دولت تدبیر و امید ارزان تمام می‌شود؟

منبع:آناج