ظاهرا کف‌گیر دولت یازدهم در تحریف افکار عمومی به سمت مسائل حاشیه‌ای و غیرمربوط به ته دیگ خورده و بار دیگر به سراغ نیروهای تازه نفس بیرون دولت رفته است. چند روزی است که هاشمی رفسنجانی پس از سکوت معناداری که در مواجهه با بحران حقوق‌های نجومی اختیار کرده بود، بار دیگر به کمک دولت تدبیر و امید آمد تا شاید به نوبه‌ی خود بتواند مرهمی باشد بر آلام دولت‌مردانی که در یک سال پایانی ریاست جمهوری حسن روحانی، به شدت با معضل «بی‌اقدامی» دست و پنجه نرم می‌کنند.

چند روز قبل بود که هاشمی بار دیگر شمشیر خود را از نیام بیرون آورد و پرداخت یارانه‌ها را مخدوش‌کننده‌ی کرامت انسان‌ها دانست. حال آنکه به فرض صحت چنین اظهارنظری، این پرسش به اذهان متبادر می‌گردد که چرا رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام که در مقابل اقدامات ریز و درشت دولت قبل، خود، خانواده و همه‌ی پیاده و سواره‌نظام‌هایش را وادار به تقابل نموده، در برابر پدیده‌ی شوم چپاول بیت‌المال سخنی به میان نیاورده است؟ چرا او در برابر ملقب‌شدن صفدر حسینی به «ذخیره‌ی نظام» واکنشی نشان نداد؟

روز گذشته نیز هاشمی رفسنجانی در ادامه‌ی سریال دفاع تمام‌قد از دولت یازدهم، در دیدار با جمعی از اهالی فرهنگ گفت: «یکی از بزرگ‌ترین مشکلات دولت فعلی سنگ‌اندازی‌ها، مانع تراشی‌ها و موضع‌گیری‌های مغرضانه‌ی مخالفان سیاسی است که حاضرند برای تضعیف و ضربه‌زدن به دولت، همه‌ی‌ افتخارات و دستاوردهای نظام را زیر سؤال ببرند.»

وی در ادامه به برجام به عنوان یکی از مصادیق «دستاوردهای نظام» اشاره کرد و افزود: «نگاه مخالفان صاحب تریبون و رسانه‌ی دولت روحانی به برجام، نمونه‌ی روشن از کارشکنی و بهانه‌گیری‌های آنان است.»

مطالعه‌ی خط فکری-تبلیغی افراد، گروه‌ها و رسانه‌های حامی دولت نشان می‌دهد که ظاهرا آنها در دور باطلی مشغول گشت و گذارند که هر از گاهی با صدور فرمان از اتاق فکر و صحنه‌گردانان اصلی، دست به اقداماتی می‌زنند که هیچ ارتباطی با مطالبات عمومی ندارند. هر زمان نیز نقشه‌ها و برنامه‌‌های آنها مثمر ثمر واقع نگردد، بزرگان جناح شخصا وارد میدان شده و از هر ابزاری اعم از توئیتر، مصاحبه، قلم، سخنرانی و حتی دیدار با چهره‌های بدسابقه فضا را به نفع خود دگرگون می‌کنند.

اظهارنظرات عجیب و غریب هاشمی رفسنجانی دقیقا در همین پروژه قابل فهم است. او برای چندمین بار در ماه‌های گذشته، مخالفان سیاست‌های دولت یازدهم و توافق هسته‌ای را هم‌نوا با صهیونیست‌ها توصیف کرد. این ادعا در حالی صورت گرفت که اثر برجام در انزوای رژیم صهیونیستی «تقریبا هیچ» بوده است و البته چگونه ممکن است برجامی که خاصیت بازدارندگی‌اش نمی‌تواند جلوی درج چند بند ضد ایرانی را در بیانیه پایانی اجلاس سازمان همکاری‌های اسلامی بگیرد و مانع از دستبرد ایالات متحده به دارایی‌های ایران گردد، به انزوای رژیم صهیونیستی و زانوی غم بغل گرفتنِ آنها منجر شده باشد؟

هم‌چنین باید گفت که اگر هاشمی و حامیان عمل‌گرای دولت تدبیر و امید، برجام را سمبل «عصبانی‌کردن اسرائیل» می‌دانند، با این نگاه، هجمه‌های تند و بی‌امان خود به دولت قبل را که ظاهرا در عصبانی‌کردن سران رژیم صهیونیستی ید تولایی داشته، چگونه ارزیابی می‌کنند؟

قطعا فضای به وجود آمده، برگه‌ی نخست دفتر انتخابات ۹۶ می‌باشد و باید منتظر صفحات بعدی آن باشیم.

انتهای پیام/س