یک‌بار دیگر صفرهای فساد مالی صندوق ذخیره‌ی فرهنگیان را بشمارید، ۸۰۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰ میلیارد تومان به یغما رفته و دولت‌مردان در مقابل دوربین‌ها حاضر نشده‌اند تا بگویند مقصر این فسادها کیست و به خاطر ضعف نظارتی کدام دستگاه بیت‌المال تاراج شده است.

شاید برای بالانشین‌ها اختلاس ۸۰۰۰ میلیارد تومانی ناچیز تلقی گردد اما برای آنانکه در صفِ اخذ وام ازدواج پیر شده‌اند و به خاطر اخذ ۳ میلیون تومان تسهیلات مدام به بانک‌ها رفت‌وآمد می‌کنند، این پول‌ها خیلی زیاد است.

از قدیم گفته‌اند گرسنه دین و ایمان ندارد و تبعاتِ چنین فسادهایی در وهله‌ی اول بدبین شدن نگاه مردم به دولت و مسئولین است. در چنین شرایطی حداقل‌ترین کاری که می‌توانند دولت‌مردان انجام دهند حضور در برابر دوربین‌ها و عذرخواهی از مردم است، درست مثل رئیس‌جمهور کره‌جنوبی!

در ایران مردم فساد اداری و مالی می‌بینند و مسئولین نیز از این امر آگاه‌اند اما نه‌تنها هیچ‌گونه واکنشی نشان نمی‌دهند بلکه بر سر اسم آن دعوا می‌کنند و می‌گویند چرا به معوقه بانکی، اختلاس می‌گویید؟

این ادبیاتِ دولتی‌ها و دفاع آنان از غارتگران خود فسادآور است و بر میزانِ ناامیدی مردم از مقابله با مفسدان می‌افزاید؛ نام فساد را هرچه بگذاریم بازهم فساد است. حالا فرقی نمی‌کند معوقه بانکی باشد یا اختلاس، ۸۰۰۰ میلیارد تومان نیست و مسئولین باید درباره‌ی چرایی این نیست شدن‌ها توضیح دهند.

شاید اگر این اتفاق در دولت‌های قبلی رخ می‌داد رسانه‌ها شروع به بزرگ‌نمایی آن می‌کردند و نمایندگان چندین وزیر را به خانه ملت می‌کشاندند اما حالا مطبوعات و وکیل‌الدوله‌ها سکوت اختیار کرده‌اند و دم برنمی‌آورند؛ آیا با این گونه واکنش‌ها و پرداخت به فرعیات می‌توان با مفاسد اقتصادی مبارزه کرد؟

دولت‌مردان اختلاس را معوقه بانکی نامیدند اما به مردم نگفتند این معوقه‌ها کِی قرار است به جای خود بازگردد، این مردم باید بدانند کدام شخصیت‌ها این وام‌ها را گرفته‌اند و در کجاها هزینه کرده‌اند، مسئولین به مردم بگویند تاکنون چند میلیارد از آن ۸۰۰۰ میلیارد تومان به صندوق بازگشته است و مجازاتِ متخلفان چیست.

شخصیتی که در سال ۹۲ با شعار مبارزه با فساد روی کار آمد اکنون در کابینه خود فسادهایی را می‌بیند که برای حفظ حیثیت انتخاباتی مجبور است از آن‌ها دفاع کند.

منبع:آناج

انتهای پیام/س