رئیس دولت یازدهم در آخرین سفر رسمی خود به آمریکا دیدارهای متعددی با صاحب منصبان سایر کشورها داشت و در عرصه‌ی دیپلماسی روز پُرکاری را پشت سر گذاشت، ملاقات روحانی با اردوغان در موقعیت یارکِشی دولت‌ها در منطقه، گامی مثبت بود و هم‌نشینی با نخست وزیر عراق در بحبوحه‌ی جنگ با داعش نیز بر مظاهرت ایران از این کشور صحه […]

رئیس دولت یازدهم در آخرین سفر رسمی خود به آمریکا دیدارهای متعددی با صاحب منصبان سایر کشورها داشت و در عرصه‌ی دیپلماسی روز پُرکاری را پشت سر گذاشت، ملاقات روحانی با اردوغان در موقعیت یارکِشی دولت‌ها در منطقه، گامی مثبت بود و هم‌نشینی با نخست وزیر عراق در بحبوحه‌ی جنگ با داعش نیز بر مظاهرت ایران از این کشور صحه نهاد.

روحانی نشست‌هایی نیز با مقامات غربی داشت که آن‌ها را نیز می‌توان به فال نیک گرفت و مباحثه با اشخاصی همچون «ترزا می» و «فرانسوا اولاند» را در صورتی که منفعتی برای کشورمان در پی داشته باشد، خالی از اشکال دانست.

در فضای دیپلماتیک، آن دسته از کشورهایی که روابط پسندیده‌ای با سایر کشورها دارند و مشافهه‌های وافر با مقامات بلند پایه برگزار می‌نمایند در وهله‌ی اول خود را به عنوان دولتی کارساز در عرصه‌ی بین‌المللی معرفی می‌نمایند و در نوبت آخر می‌توانند به مناسبات تجاری دست یابند لکن تمام این منافع در صورتی تامین می‌گردد که عزت ملی خدشه‌دار نگردد و قافیه‌بازی رخ ندهد.

هیئت سیاسی ایران در سیاحتِ نیویورکی درخواست‌های متعددی را برای دیدار با سردمداران سایر کشورها ارائه کرد و در نهایت تعدادی از آن‌ها تقاضای تیم ایرانی را پذیرفتند. همین‌ها نیز سبب شد نخست وزیر بریتانیا از دست‌پاچگیِ لبخندزن‌ها سوءاستفاده نماید و بدون توجه به شئونات و عُرفِ طرف مقابل، با دامن در مقابل روحانی حاضر شود و ساعت‌ها بعد اولاند در برابر قهقه‌های نماینده‌ی یک ملت بی‌اعتنایی کند و رفتار سردی از خود به نمایش بگذارد.

دولت‌مردان در تدبیری انتخاباتی تعداد ملاقات‌هایشان را بدون اشاره به پیامدها دستاورد جلوه دادند و از دستورِ نخست وزیر ژاپن به روحانی برای قطع روابط با کره‌شمالی سخنی به میان نیاوردند؛ به راستی قیمتِ عزت ملی و اقتدار یک کشور تا این حد پایین بود که چشم‌بادامی‌ها برای ایران تعیین تکلیف کنند؟

بی‌شک هیچ شخصی مخالف گفت‌وگو با تمدن‌ها و تعامل نیست، اما این هدف در صورتی میسر می‌شود که دیگران به عزت ملی ایرانی‌ها احترام بگذارند و سلوکی در خور شأن یک ملت را از خود نشان دهند. در ابتدا خبر دیدار روحانی با رؤسای کشورهایی که از آن‌ها به عنوان ابرقدرت یاد می‌شود برای عده‌ای خوشحال کننده بود اما هنگامی که تصاویر این ملاقات‌ها منتشر گردید و برای مردم معنای حقارت ملموس شد، دیگر کمتر کسی دیدار با آنورآبی‌ها را در بوق‌وکرنا کرد.

منبع:آناج

انتهای پیام/س