وقایع عاشورای ۸۸ به قدری زجرآور بود که بر بصیرت‌ها افزود و ماهیت انقلابِ مخملی معاندان را آشکار ساخت، در روز مصیبت اهل بیت(ع) و شهادتِ امام شیعیان عده‌ای سبزپوش با حمله به دستجات عزاداری و سوت‌وکف‌هایشان مردم انقلابی ایران را در حیرت فرو بردند و نشان دادند سیاستِ قدرت‌طلبی نه تنها پدرومادر نمی‌شناسد بلکه از دین و ایمان نیز به دور است.

فتنه‌گران در مقابل ماه‌ها سکوت و دعوت به خویشتن‌داری به جای آنکه رام شوند هار شدند و با زیرپا گذاشتن خطوط قرمز به خود اجازه‌ی تعدی به حریمِ ولایت و امامت را دادند تا اعمالِ امثال شمر و حرمله را در تهران بازسازی کرده باشند؛ جوانب اقدام مخملی‌ها هنگامی اندوهگین‌تر می‌شد که سرانِ فتنه با صدور بیانیه‌هایی کف‌وسوت در روز عاشورای حسینی را حرکت خودجوش مردمی می‌نامیدند و با حمایت از حرمت‌شکنان همچنان به مسیر نافرجامِ طراحی شده توسط غربی‌ها ادامه می‌دادند.

شاید اگر عاشورای حسینی نبود، همچنان برخی در حق‌وباطل بودن فتنه‌گران تردید می‌کردند اما اعمالِ ساختارشکنانه آنان موجب شد تا مردم حماسه‌ی نهم دی ماه را رقم بزنند و ایران یک‌صدا بگوید «این فتنه‌گران راه عزادار تو بستند، علمدار کجایی؟ در ظهر عزا، حرمت ارباب شکستند، علمدار کجایی؟».

حالا عده‌ای پیدا شده‌اند و با سواری گرفتن از شتر «رفع حصر» می‌خواهند در بین همان‌هایی که حسین برایشان در حد یک نام باقیمانده است، یکه‌تازی کنند و پایگاه‌ رأیشان را حفظ نمایند؛ آن‌هایی که بعد از گذشت چندین سال نمی‌خواهند تفکر ضدشیعی و غربی سران فتنه را قبول نمایند، با چشم پوشی بر رأفت اسلامی بر طبل آزادی کسانی می‌کوبند که به خاطر قدرت‌طلبی یزیدی شدند و در روزی که زمین و زمان برای نوه‌ی پیامبر اکرم(ص) اشک می‌ریخت کارناوال شادی به راه انداختند.

آن مسئولی که در روز عاشورا از حسین(ع) و واقعه‌ی کربلا می‌گوید چگونه در مصاحبه‌های خبری خواستار رفعِ حصر سران فتنه می‌شود و عنوان می‌کند: «دولت همچنان بر وعده‌ی خود پایبند است؟» آیا این امر با حسینی بودن سازگاری دارد؟

کسانی که شعارِ زنده باد موسوی و کروبی سر می‌دهند و در مراسم‌های مختلف با پخش نماهنگ‌هایی از آنان یاد می‌کنند، به وقایع عاشورای ۸۸ و مواضع این دو تَن نیز اشاره‌ای داشته باشند تا مردم بتوانند شایسته‌تر اعمال آنان را مورد قضاوت قرار دهند.

منبع:آناج

انتهای پیام/س