دم دهخدا گرم که چرند و پرندهایش را مردانه در خدمت نقد و انتقاد موضوعات سیاسی و اجتماعی و علیه مستبدان به کار گرفت. البته آن روزها اگر دهخدا چرند و پرند می‌‌نوشت، شاید بیشتر تحت تاثیر خفگان حاکم بر جامعه بود که مردم و صاحبان قلم نمی‌‌توانستند به طور مستقیم نظرات و انتقادات خود را نسبت به حکومت و سایر مسائل اجتماعی و سیاسی بیان کنند.

اما امروز وضع فرق کرده است، عده‌‌ای جای اینکه ذوق و قریحه طناز خویش را در راستای انتقادهای سازنده به کار بگیرند، اعتقادات و باورهای دینی و ارزش‌‌های جامعه را مورد تمسخر قرار می‌‌دهند و ما به وفور شاهد انتشار طنز (جک) هایی با محتوای تمسخر و اهانت به ارزش‌‌ها هستیم؛ از اهانت به حجاب گرفته تا معصومین(ع)! که شاید در ظاهر بتوان با توجیحاتی چون نشاط آوری و امثال آن به ماست مالی پرداخت اما پرواضح است که انتشار چنین جک‌‌هایی نه برای خنداندن بلکه به منظور ایجاد تردید تدریجی در اعتقادات دینی و شکست قبح ضد ارزش‌ها نزد مردم است.

وقتی این ابزار بتوانند اعتقاد یک فرد از جامعه را نسبت به یک اصل مهم در فرهنگ اسلامی، مثل معاد و بهشت و جهنم و شخصیت های دینی که روزانه در فضای مجازی دست به دست می‌‌شوند، تضعیف کنند، به راحتی می‌‌توانند ظاهر و نگرش او به کشورش و دینش را نیز تغییر دهند.

توجه کنیم در خیلی از این پیام ها پدر موجودی است که مدام فرزندانش را تحقیر می‌‌کند و این برای فرزندان عادی است، مادر موجودی مزاحم است که تنها کارش چک کردن گوشی موبایل و سر زده وارد اتاق فرزندان شدن است، پاس کاری در ادارات و راه نیانداختن کار مردم امری عادی در ایران تلقی می‌‌شود، استاد نماد انسانی سخت گیر و بی‌‌منطق می‌‌شود … و جوک‌‌هایی که روابط جنس دختر و پسر را خیلی عادی جلوه داده و مدام واژه دوست دختر و دوست پسر را تکرار می‌‌کنند؛ و خیلی دیگر از متن ها که چون خوره بر بدنه‌‌ی فرهنگی و اجتماعی جامعه رخنه می‌کند.

واقعا کج فهمی است که بتوان نشاط آوری را تنها هدف برای طراحی چنین فضایی در بین مردم دانست، بخصوص گروهی که سطح سواد رسانه‌‌ای شان کفاف تحلیل اعماق فرهنگی و اجتماعی موضوع را نمی‌‌دهد و از طرف دیگر قالب طنز پیام‌‌ها موجب انتشار سریع آن در بین افراد می‌‌شود و تا جایی پیش می‌‌رود که هرگاه از بهشت و جهنم حرفی به میان می‌‌آید، یاد پت و مت می‌‌افتیم!

منبع:آناج

انتهای پیام/س