با نظر به سند تحول بنیادین آموزش و پرورش به خوبی می‌‌توان دریافت که تربیت دینی جایگاه ویژه در نظام آموزشی و برنامه درسی ایران داشته و بسیاری از اهداف برنامه درسی در چهارچوب این ساحت تعیین و تعریف می‌‌شود.

در همین راستا به عینه می‌‌بینیم کتاب‌‌ها، محتواها، برنامه‌‌های رسمی و جنبی و مواد آموزشی متعددی در قالب کلاس‌‌های درسی به دانش آموزان ارائه می‌‌شود تا طی فرآیندی هدف‌‌های مربوط به ساحت تربیت دینی محقق شود.

اطاعت از دستورات خداوند، عقلانیت محوری، دینداری و التزام به اخلاق نیکو، حفظ کرامت و عزت نفس، امر به معروف و نهی از منکر، عدالت محوری، انجام واجبات و ده‌‌ها مولفه‌‌ی دیگر از جمله مقوله‌‌های مربوط به ساحت دینی هستند که در قالب اهدافی برای نظام آموزشی در سطوح تحصیلی مختلف تعریف شده‌‌اند و بالطبع انتظار این است هر دانش آموز در فرآیند آموزشی چندساله به حد مطلوبی از اهداف فوق دست یابد.

اما وقتی به بطن جامعه رجوع می‌‌کنیم با پدیده‌‌هایی چون بدحجابی، روابط نامشروع، ازدواج‌‌های سفید، آمار بالای استفاده از لوازم آرایشی، کم فروشی‌‌ها، ربا، زیرسوال رفتن واجبات دینی، فراموشی امر به معروف و نهی از منکر در مقام عمل، بذله گویی‌‌ها و جک پردازی‌‌ها برای شخصیت‌‌های دینی و صدها ضد ارزش دیگر روبه رو می شویم که عمده اینها در میان همان دانش آموزان که تا دیروز آنها را بچه مدرسه‌‌ای می‌‌خواندیم، کلید می‌‌خورد.

سیستم تربیتی ایران را در کدام گوشه از این معرکه باید جست‌‌وجو کرد؟ هرچند وجود تهاجم نرم و ترفندهای فرهنگی از سوی دشمن قابل انکار نیست اما باید در نقش نظام آموزش و پرورش در این وادی تامل کرد؟ گل به خودی آموزش و پرورش از کجا نشات می‌‌گیرد که مدام اتفاقات شنیع اخلاقی در مدارس رخ می‌‌دهد؟ قرار و مدارها که با جنس مخالف به سناریوی دائمی مقابل درب مدرسه تبدیل شده است، روزانه مقدار زیادی لوازم آرایش در سرویس‌‌های بهداشتی کشف می‌‌شود، خبرهای کشف قرص‌‌های روان گردان و مواد مخدر بین دانش آموزان بایکوت خبری می‌‌شود، سقط جنین‌‌هایی که ماهانه به مدیران مدارس گزارش می‌شود …  آیا هنوز وقت آن نرسیده است که اعتراف کنیم این نظام در تربیت دینی افراد جامعه شکست خورده است؟!

معتقدم به جای کتمان حقایق و یا نسبت دادن آن به عوامل خارجی، علت اصلی را در نظام تعلیم و تربیت خود جست‌‌وجو کنیم، نظامی که دست اندرکاران آن با وجود مشاهده‌‌ی این اوضاع هنوز هم مشغول بررسی موضوعات روتینی در پژوهش‌‌های خود هستند که هرگز هیچ دردی از این جامعه دوا نکرده و جز نامی در مقاله‌‌ای عایدمان نشده است. چرا که هنوز به این باور نرسیده‌‌ایم حل معضلات جامعه‌‌ی ایران باید از دل آموزش و پرورش آغاز شود.  

منبع:آناج

انتهای پیام/س